10
დეკემბერი, 2019 სამშაბათი
03:52 AM
ინტერვიუ - კულტურა
ელენე კობაიძე | 29 მაისი 2017

„კინო ყველა სივრცეში გადის…“

კინორეჟისორი მერაბ კოკოჩაშვილი 60-იანი წლების ქართული კინოს ერთ-ერთი ლეგენდაა.  საქართველოს სახალხო არტისტი (1983), შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1987) და  პროფესორი (1998 წლიდან) არაერთი ცნობილი ფილმის რეჟისორია.  „ხმელი წიფელი“, „დიდი მწვანე ველი“, „ცხელი ზაფხულის სამი დღე“, „გზა მშვიდობისა, ჯაყო“, „მწვერვალი“, „გზა“,„კარდაკარ“, „არდადეგებზე“, „მიხა“,  „ნუცას სკოლა“ – ეს მერაბ კოკოჩაშვილის კინოა. ფილმები, რომლებიც არასოდეს გავიწყდება. ამ ინტერვიუს მიზანიც სწორედ მის ცხოვრებასა და შემოქმედებაზე საუბარია:

 

 

- თქვენი მშობლები მუსიკოსები იყვნენ.  არ გქონიათ განცდა, რომ ისინიც ელოდებოდნენ  თქვენგან ამ მემკვიდრეობის მიღებას?

 

-არა, არასდროს, მამას ეს განცდა ვერ ექნებოდა, რადგან მამა რეპრესირებული იყო. მაშინ მე სულ 2 წლის ვიყავი. ბავშვობაში ვიოლინოზე ვუკრავდი, მაგრამ  ძალიან ვზარმაცობდი. მეოთხე კლასში ჩავრჩი, სულ მეზარებოდა მეცადინეობა. ამიტომ ბოლოს დედამ დამანება თავი,  მაგრამ სხვათაშორის, მერე ბევრჯერ მიფიქრია, რომ მუსიკაზე დიდი ხელოვნება არ არსებობს  და აქედან გამომდინარე, ხშირად ვნანობდი, რომ მუსიკას არ გავყევი.

-როგორ აღმოჩნდით ფილმში „გიორგი სააკაძე“ და რა შთაბეჭდილება დაგიტოვათ გადაღების პროცესმა? იმოქმედა თუ არა ამ ყველაფერმა თქვენს მომავალ პროფესიაზე?

 

- არ უმოქმედია, რადგან მსახიობობასთან დაკავშირებული ამბავი საერთოდ არ მიზიდავდა. ჩემთვის საინტერესო სულ სხვა რამე იყო, 7 წლის ვიყავი მაშინ  და როგორც კი გადაღებაზე მოვხვდი, დამაჭერინეს იარაღი - ხმალი. შემომსვეს ცხენზე და ამით მე უბედნიერესი ვიყავი. რაც შეეხება თვითონ გადაღებებს, თუ როგორ მოვხვდი იქ, უშანგი ჩხეიძე იყო ჩვენი მეზობელი და დედას მეგობარი. მეც ძალიან მიყვარდა, იმისდა მიუხედავად რომ ბევრად უფროსი იყო ჩემზე, განსაკუთრებული მეგობრობა გვქონდა. როდესაც მე დავიბადე მან ვეფხისტყაოსანი მაჩუქა წარწერით „ჩემო მერაბ, ეს ჩვენი დიდება იყოს შენი პირველი საკუთრება“ , მე სულ მასთან ვიყავი სახლში, იქ კი უამრავი მსახიობი რეჟისორი და სხვა ბევრი ამ სფეროს წარმომადგენელი მოდიოდა სტუმრად. დედაც თეატრის ორკესტრში მუშაობდა შესაბამისად, ყველა ეს პიროვნება მე კარგად მიცნობდა და ბავშვობიდან მხედავდა და როგორც სჩანს, ურჩიეს მიხეილ ჭიაურელს  ჩემი თავი და მან დამამტკიცა გადაღებებზე.

 

-როდის და რატომ გადაწყვიტეთ კინორეჟისორობა? არსებობს თუ არა ისეთი ფილმი რომელმაც გიბიძგათ ამისკენ?

 

-ერთი ფილმი არ ყოფილა მხოლოდ. მაშინ მარტო მე კი არა, მთელი ჩვენი თაობა ძალიან გატაცებული იყო კინოთი. კინო იყო ერთადერთი საზოგადოებაზე ყველაზე ძლიერად მოქმედი ხელოვნება.  მაშინ ხომ ტელევიზია არ იყო, ინფორმაციის წყაროც კინო გახლდათ. ომი რომ დამთავრდა, დაახლოებით 1948 წლიდან, საბჭოთა კავშირში  შემოვიდა უამრავი უცხოური ფილმი. ევროპიდან წამოიღეს ყველაფერი, რაც შეეძლოთ.  ამიტომ მაშინ ჩვენ სულ კინოში დავდიოდით, ხანდახან სკოლის მაგივრადაც კი. აი, სწორედ მაშინ მოხდა ჩემი დაინტერესება კინოთი და რეჟისორობაც მაშინ გადავწყვიტე.

 

-მაინც რატომ კინო და არა თეატრი?  

-ალბათ, იმიტომ რომ კინოში რაღაც სხვა განწყობა იყო. ქრებოდა შუქი და იწყებოდა რაღაც სიცოცხლე, რომელიც საოცრად  გითრევდა, თუ კარგი ფილმი იყო. თეატრშიც ძალიან მიყვარდა სიარული. მაშინ მთელი ჩვენი თაობა კინოში თეატრში და ოპერაში დავდიოდით, მაგრამ ჩემთვის კინოში კიდევ რაღაც სხვა ხიბლი იყო, ჯადო იყო რაღაც, რომელიც განსხვავდებოდა თეატრისგან. კინო გაცილებით ინტეგრირებული ხელოვნებაა. გაცილებით უფრო თავისუფალია, ყველა სივრცეში გადის...

 

-თქვენი ფილმებიდან გამოარჩევდით თუ არა რომელიმეს, თუნდაც პერსონაჟს ან კადრს? 

- მიჭირს ახლა თქმა. თუმცა, რა საკვირველია, კინომცოდნეები და სპეციალისტები გამოარჩევენ ფილმებს. გამოარჩევენ მაგალითად, „დიდი მწვანე ველს’,  „მიხას“.  ბავშვებს კი „არდადეგებზე“ უყვარდათ. მაგრამ მე რომ გითხრათ რომ მაინც და მაინც „დიდი მწვანე ველი’, არა. შეიძლება ის ყველაზე შეკრული ფილმია, მაგრამ მაგალითად, „მიხა„ დრამატურგიულად უფრო სწორად არის გაკეთებული. ყველა ფილმი ჩემთვის მნიშვნელოვანია სხვადასხვა თვალსაზრისით და მე ყველა პერსონაჟი მიყვარს.

 

-როგორც ვიცი, ბატონი მიხეილ ჭიაურელი ძალიან დაგეხმარათ სტუდენტობის პირველ წლებში. თუ შეგიძლიათ მოგვიყვეთ 5 წლიანი სწავლის 5 წუთამდე დაყვანის ისტორია?

 -ჭიაურელი ძალიან ნიჭიერი კაცი იყო, იუმორითა და ირონიით სავსე. ხანდახან გაგაბითურებდა კიდეც. მასთან ძალიან საინტერესო იყო საუბარი. ის იმ ინსტიტუტის პროფესორი იყო მოსკოვში, რომელშიც შემდეგ მე ჩავაბარე. მე არ შემეძლო, მასთან რომ არ მივსულიყავი და ის ჩემი ნაჯღაბნი არ მეჩვენებინა. თან დედამ მითხრა, რომ ძია მიშასთან მიდი, ის გეტყვის, ხარ თუ არა ღირსი ამ ისტიტუტში სწავლისო. მაშინ ასეთ ინსტიტუტებში არ იღებდნენ რეპრესირებული მშობლების შვილებს, მაგრამ მაინც წავედი, რადგან ძალიან მინდოდა. მოკლედ, ძია მიშასთან რომ მივედი, დიდხანს ვრეკე ზარი. მან იცოდა,  რომ უნდა მივსულიყავი, მაგრამ კარს არავინ მიღებდა. მერე სიმღერა გავიგე და მხოლოდ ამის შემდეგ გაიღო კარი. ძია მიშა კი პირსახოცშია კოჭებამდე გახვეული, ეტყობა აბაზანიდან იყო გამოსული. რომ დამინახა, დიდი ოვაციებით შემომიპატიჟა. დავჯექით და რვეული რომ აიღო, პირდაპირ უკან დააგდო. იცი რა არისო, მითხრა, მე არ მიყვარს დიდად კითხვა და მითხარი ერთი, რა გინდაო. ვუთხარი ესა და ეს მინდა, ძია მიშა-მეთქი. იცი რაო, მოდი მე სამ რამეს გეტყვი და ეს სრულიად საკმარისი იქნება. თუ ამას შეასრულებ, რეჟისორი იქნებიო. პირველი,  უნდა გქონდეს ზურგი.  მე გავშრი, ვიფიქრე რა ზურგი რის ზურგი. მკითხა, არ გესმის, რა არის ესო? და გაიწია, უკან კი სტალინის სურათი იყო წარწერით  „ჩემს მიშას“ , ვიფიქრე, რომ ჯობდა აქედან წავსულიყავი. მან კი გამაჩერა და გააგრძელა. მეორე, ეს არის და ცუდი სიტყვა მითხრა „უკანა ნაწილიო“  და როგორც ჩანს, ეგ შენ გაქვს, თორე რას ჩამოეთრეოდი თბილისიდან მოსკოვშიო. ამის შემდეგ ცოტა დავმშვიდდი. მესამე, არის ნიჭიო. მე კი ავდექი და ვუთხარი მადლობა, ძია მიშა. წავალ ახლა მე მეთქი. ავდექი და მივდიოდი. მან კი ისევ გამაჩერა, მოიცა სად მიდიხარ, მეოთხეც უნდა გითხრაო. ეს არის მოთმინება, მოთმინება და მოთმინება.  თუ ეს ოთხი გექნება, რეჟისორი გახდებიო და ასე გამომიშვა...

 

-თუ შეგიძლიათ მოკლედ მოგვიყვეთ სტუდენტობის პერიოდში თქვენს თანაცხოვრებაზე სხვა დიდ რეჟისორებთან ? 

-ერთი რამ შემიძლია ვთქვა, რომ იქ სწავლა იყო ძალიან საინტერესო, რადგან ჩვენ ვცხოვრობდით ერთად, ერთ საერთო საცხოვრებელში მთელი თაობა, ვინც 60-იან წლებიდან  კინოინდუსტრიაში მოღვაწეობდა. ერთ ოთახში ვხოვრობდით: ოთარ იოსელიანი, გიორგი შენგელაია, ლოშა სახაროვი რომელიც თბილისიდან იყო ჩამოსული მოსკოვში და მე მოპირდაპირე ოთახში კი ელდარ შენგელაია და კიდევ სხვები მოკლედ რომ ვთქვათ ჩვენ საქართველოს არ დავშორებივართ პატარა საქართველო გვქონდა მოსკოვში ქართული ორი ოთახი შემდეგ ლანა ღოღობერიძემაც ჩააბარა ინსტიტუტში. ვსწავლობდით სხვადასხვა სახელოსნოში სხვადასხვა პედაგოგებთან. საღამოობით კი ერთად რომ ვიკრიბებოდით ის რასაც ჩვენ ვსწავლობდით ჩვენ პედაგოგებთან, იკრიბებოდა და ჯამდებოდა, საღამოობით ერთმანეთს ვუზიარებდით აბსოლუტურად ყველაფერს. უწყვეტი შემოქმედებითი ურთიერთობა გვქონდა. საბოლოო ჯამში, ეს ყველაფერი იმით დასრულდა, რომ არცერთი ჩვენგანი მოსკოვში არ დარჩენილა სამუშაოდ. ყველა წამოვედით საქართველოში. მოსკოვში გაცილებით მეტი შანსი იყო მუშაობის. ამიტომ 80 % იქ დარჩა, მაგრამ მათ ძალიან ბევრი დაკარგეს. პირველ რიგში კი, თავისი სამშობლო და ის ეროვნული კულტურა, რომლის გარეშეც ხელოვნება ჩემი აზრით, არ არსებობს.

 

-„ხმელი წიფელი“ რომელმაც უკვე სტუდენტობის პერიოდში დიდი წარმატება და პოპულარობა მოგიტანათ, იყო თქვენი საკურსო ნამუშევარი. მაინც რატომ აარჩიეთ ვაჟა-ფშაველას ეს ნაწარმოები?

 - ძნელი სათქმელია, პირველ რიგში  ძალიან მიყვარს ვაჟა- ფშაველა.  მერე ეს ნაწარმოები ბავშვობიდან განსაკუთრებული იყო ჩემთვის. ინსტიტუტში სულ ვკამათობდით ერთმანეთში და სულ ყველამ ეჭვი გამოთქვა, როდესაც გაიგეს, რომ „ხმელი წიფლის“ გადაღება მინდოდა, რადგან ეს ნაწარმოები საოცრად არაკინემატოგრაფიულია, მაგრამ მე მაინც დავიჟინე. სცენარს რომ ვწერდი, ისე ვღელავდი, ვერ წარმოიდგენთ, ისე მინდოდა რომ გადამეღო. საბოლოოდ ჩამოვედი, ჩამოვიყვანე ორი ოპერატორი, წავედით ჯერ ზედაზენზე, ვიღებდით ტყეში. მერე თვითონ ჩარგალში წავედით, ჩარგალის ზევით აფხუშუ არის სოფელი. იქ ვიპოვეთ გამხმარი ხე და გადავიღეთ ფილმი, მაგრამ საქმე ისაა, რომ ხეზეა ფილმი. ხის გარშემოა ამბავი.  აუცილებელი იყო მოფიქრება ფორმის, როგორ იქნებოდა ეს ფილმი ემოციური, რომ მაყურებელს განეცადა ხის თავგადასავალი. ალბათ რაც მეტი წინააღმდეგობა გაქვს, თუ არ ემორჩილები და იწყებ ამ წინააღმდეგობების დაძლევას, მით უფრო მეტი საშუალების პოვნა გიხდება თუ როგორ დაძლიო წინააღმდეგობა და  მაშინ გაცილებით მეტის მიღწევა შეგიძლია. ამიტომ მომიწია მუსიკის ძალიან სერიოზულად ძიება, ხმაურების კეთება,  ხმის კეთება.. მოკლედ, საბოლოო ჯამში ამ ყველაფერმა შეუწყო ხელი რომ ფილმი განსხვავებული ყოფილიყო. ეს ფილმი ინსტიტუტის რექტორმა იტალიაში გააგზავნა.  იქიდან კი საერთაშორისო მსოფლიო ფესტივალზე, სადაც ბავრი პრიზი აიღო სხვადასხვა კატეგორიაში.

 

-„დიდი მწვანე ველი“, ეს არის ყველასთვის ერთერთი საყვარელი ფილმი. როგორც ვიცი, მისი მაყურებლისთვის მიწოდება არა ერთ პრობლემასთან იყო დაკავშირებული

 - ძალიან დიდ პრობლემებთან იყო დაკავშირებული. „დიდი მწვანე ველი“ ფაქტობრივად რვა წელიწადი აკრძალული ფილმი იყო. ამ ფილმს ანადგურებდნენ, სერგო ზაქარიაძემ კი ის გადაარჩინა. ამის შემდეგ ფილმი სამი დღით ეკრანებზე გაუშვეს, რასაც გამანადგურებელი რეცენზია მოყვა და „დიდი მწვანე ველი“ რვა წელიწადი აღარსად აღარ გადიოდა. თავიდან,  სხვა ფილმებისგან განსხვავებით, ძალიან იოლად მიიღეს სცენარი. მაშინ ყველაფერი ხომ მოსკოვში მტკიცდებოდა. იქ კინოკომიტეტში თუ დაამტკიცებდნენ, მერე გაძლევდნენ საშუალებას გადაგეღო ფილმი. დაფინანსებაც იქიდან ხდებოდა. იმ პერიოდში გადაღების საშუალებაც იყო და ფულიც, მაგრამ იდეოლოგია იყო და ცენზურა, რომელიც გიმტკიცებდა ან არ გიმტკიცებდა სცენარს. მაგრამ მოთხოვნა ფილმებზე უზარმაზარი იყო. ყველა სოფელში, ყველა ქალაქში ყველგან იყო კინოთეატრი და წარმოიდგინეთ, საბჭოთა კავშირი რამხელა იყო. მოკლედ, სცენარი ძალიან მარტივად მიიღეს, რადგან იფიქრეს, ვიღაც მწყემსზე არისო. გადავიღე გარკვეული ნაწილი. მერე როგორც იყო, მოსკოვიდან ჩამოვიდნენ რედაქტორები, კომისია, ცენზორები. ნახეს და თავში შემოირტყეს ხელი და ეს ის არ არის. რაც ჩვენ გვჭირდება, ეს ანტი საბჭოთა ფილმიაო. სად არის საბჭოთა კავშირი ამ ფილმში? არც კოლმეურნეობა გაქვთ და არც არაფერი. ასე არ შეიძლებაო. მე თუ კოლმეურნეობას არ გავაკეთებდი, ფილმს ანადგურებდენ. ამიტომ დავსხედით მე და მერაბ ელიოზიშვილი (სცენარისტი) და გადავწყვიტეთ, რომ კეთილი, ნორმალური კოლმეურნეობის თავჯდომარე ჩაგვემატებინა, რომელიც სულ ორჯერ ჩანს თავში და ბოლოში. ამის საშუალებით მოხერხდა ფილმის გაგრძელება. ბოლოს კიდევ აპირებდნენ რაღაცეების შეცვლას. მოკლედ, იმდენი თავგადასავალი და ნერვიულობა გადავიტანეთ, ვერ წარმოიდგენთ. მაგალითად, ერთხელ ერთერთი ცეკას მდივანი მეუბნება, ეს გმირი სოსანა უნდა იყოს ცუდი კაცი. თუ ცუდი კაცი იქნება, გავუშვებთ ფილმსო. მე ვუპასუხე, როგორ გავაკეთო ეს, მე ის მიყვარს-თქო. რაც გინდა ის გააკეთეო, ფილმს თავში ან ბოლოში დაურთე „ ავსა კაცსა ავი სიტყვა ურჩევნია სულსა გულსაო“. ვუთხარი, ეს ხომ სასაცილოა და ეს სრული აბსურდია-თქო. მერე მოულოდნელად ფილმი ნახა ჟურნალისტმა ევა ჰოფმანმა. მან დაწერა, რომ ბერლინში არ ჩატარდებოდა ფესტივალი, თუ არ იქნებოდა „დიდი მწვანე ველი“ და ეს ფილმი წაიღეს ბერლინში სხვა ძალიან კარგ ფილმებთან ერთად. ეს ფესტივალი გახსნა ნობელის პრემიის ლაურეატმა გუნტერ გრასმა, დოდო აბაშიძე კი მის გვერდით ჩოხაში იდგა.

 

-თუ ყოფილა ისეთი შემთხვევა, რომ ფილმი ვერ გადაგიღიათ ე. წ. „გოს კინოს“ ცენზურის მიზეზით?

 -  ის რომ 60-70 წლებში ქართულმა კინომ რაღაცას მიაღწია, ეს ყველაფერი რამდენიმე ფაქტორით იყო გამოწვეული. ცხადია, ნიჭიერებითა და ძალიან მაღალი საგანმანათლებლო კულტურით. ცენზურა, რა საკვირველია არსებობდა, მაგრამ საქართველოში ის ხალხი, ვინც კინოს ხელმძღვანელობდა, პატრიოტები იყვნენ. ისინი ფარივით იყვნენ ქართული კინოსთვის. სხვაგვარად არ იქნებოდა გენიალური ფილმები თუნდაც, „ცისფერი მთები“, „მონანიება“ და ა.შ.  მაგრამ საშინელებებიც ხდებოდა. ჩემს თვალწინ კაცი გარდაიცვალა ფილმის ჩვენებისას, გვარად პიპინაშვილი სამთავრობო დარბაზში და ეს პირველი შემთხვევა არ იყო, კოტემ მიქაბერიძეც დარბაზში გარდაიცვალა. ამ თვალსაზრისით ჩვენი ცხოვრება ძალიან მძიმე იყო ლუპის ქვეშ ვიყავით ყველანი.

 

-თქვენ ერთერთ ინტერვიუში ახსენეთ, რომ თქვენს თაობას ნათლად ჰქონდა წარმოდგენილი ის მიზანი, რისთვისაც ის მუშაობდა, ეს მიზანი იყო პიროვნების თავისუფლება. თქვენთვის რას ნიშნავს ეს ცნება?

 -დიახ, მე ასე ვფიქრობ, უბრალოდ მე როცა ვუყურებ ჩვენი თაობის ფილმებს ასეთი შთაბეჭდილება მექმნება. მაგალითად, ოთარ იოსელიანის „გიორგობის თვე“ ან „იყო შაშვი მგალობელი“ პიროვნებაზეა.  ელდარ შენგელაიას „შერეკილები“ რა არის, თუ არა ის რომ ადამიანი ციხიდან გაფრინდა. ან ავიღოთ მიშა კობახიძის „მუსიკოსები“,  ეს ფაქტობრივად ომი და მშვიდობაა. მე მეჩვენება რომ ეს ფილმები ყველა პიროვნების თავისუფლებაზეა ანუ პიროვნებას, ისე როგორც უნდა ცხოვრება, არ შეუძლია.  ჩემი ყველა ფილმიც ეს არის.

 

-რის მიხედვით არჩევთ მსახიობებს და რა არის ყველაზე მნიშვნელოვანი მათთან მუშაობისას ?

 - რაც შეეხება მსახიობს, ჩემთვის პრინციპულია რომ სწორედ მსახიობის საშუალებით ვთქვა ჩემი სათქმელი. არიან სხვადასხვა რეჟისორები,  ზოგი იღებს რეჟისორულ ფილმს, სადაც სხვა მეთოდით არის შესაძლებელი რომ შენი აზრი და განცდა მაყურებლამდე მიიტანო. მე პირიქით, ყოველთვის ვცდილობ სათქმელი მსახიობის საშუალებით გადმოვცე  და ეს მსახიობი, ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ იყოს  შინაგანი ინტელექტის მქონე. მას უნდა ჰქონდეს ის თვისებები, რომელიც ჩემთვის ძალიან ძვირფასია. ეროვნული ქართული თვისებები და ამავე დროს არაფრით, არც მორალით, არც კულტურით არ უნდა ჩამოუვარდებოდეს არცერთი უმაღლესი კულტურის ქვეყნის შვილს.  ჩემთვის ხელოვნება ძალიან ინდივიდუალური რამ არის...  თუ გინდა ინდივიდუალური ხელოვანი იყო, აუცილებლად „შენი“  უნდა მოძებნო. ჩემთვის „შენი“ ძალიან ქართული არის. აი, აქედან გამომდინარე, ჩემთვის ეს ქართული ხასიათი ძალიან მნიშვნელოვანია. სწორედ ამიტომ იყო, რომ გარკვეულ ადამიანებს ვირჩევდი ფილმების მთავარ გმირებად.

 

-ბატონო მერაბ, თქვენ ბევრი მსახიობი აღმოაჩინეთ. მაგალითად, ლია კაპანაძე , ზურაბ ქაფიანიძე. დოდო აბაშიძე კი სრულებით სხვა კუთხით დაანახეთ მაყურებელს. როგორ ახერხებთ ამას ?

 -ის სახე, რომელიც ეკრანზე უნდა იყოს, გადამწყვეტია ჩემთვის. ესე კონკრეტულად ძნელი სათქმელია, როგორ. ზოგჯერ არის ხოლმე ერთი პატარა იმპულსი, რაც მიგანიშნებს ამაზე. ხანდახან  თვით ადამიანის ცხოვრება და ასე შემდეგ. ბევრს ვფიქრობდი, ვინ ვინ ვინ უნდა ყოფილიყო სოსანას როლში. დაახლოებით ვიცოდი, როგორი ძალის, როგორი შინაგანი ბუნების უნდა იყოს და ერთ მშვენიერ დღეს ვიყავი კინოსტუდიაში და მესმის საოცარი ოხვრა. გადავიხედე ფანჯრიდან და რას ვხედავ, კიბეზე ჩამომჯდარია დოდო აბაშიძე გაღეღილი გულმკერდით და ოხრავს. მაშინ მივხვდი, რომ დოდო იყო სწორედ ის, ვისაც ვეძებდი. კახიზე სხვანაირად იყო. მივდიოდი პლეხანოვზე და მანქანამ ჩამიარა დაახლოებით 50 მეტრში. გაჩერდა და გადმოვიდა კახი. გააღო მანქანის კარი და გადმოიყვანა მეუღლე ბელა მირიანაშვილი.  ბელა ავად იყო ვერ დადიოდა. ხელით გადმოიყვანა, მერე მანქანის კარი ფეხით მიხურა და შევიდა სადარბაზოში. იდაყვით დააჭირა ლიფტს ხელი და შევიდა. ასე მივხვდი, კახი კავსაძეზე. ზოგჯერ როგორ ხდება, ზოგჯერ როგორ....

 

-მინდა გაიხსენოთ ის დიდი მსახიობები, რომლებთან ერთადაც თქვენ იმუშავეთ. მაგალითად, სესილია თაყაიშვილი, კახი კავსაძე, გივი ბერიკაშვილი, ნინელი ჭანკვეტაძე და სხვები. ვისთან იყო ყველაზე საინტერესო მუშაობა?

 -მთელი თაობა, რომლებმაც დაამთავრეს 50- იანი წლების ბოლოს, ყველანი  მყავდა ფილმში. ნინელი ჭანკვეტაძესთან მუშაობა იყო ჩემთვის განსაკუთრებულად საინტერესო, ნინელის არაჩვეულებრივი სკოლა აქვს გავლილი მიხეილ თუმანიშვილთან, რომელიც ერთერთი საუკეთესო პედაგოგი იყო. მე და ნინელი ავტობუსით მივდიოდით ერთხელ გადაღებაზე. ნინელის დაუვარდა რვეული, მე კი მივაწოდე. რომ დავხედე დავინახე ნახაზი დიაგრამა, რაღაც უჯრედები, ხაზები, ისრები და ათასი ფიგურა. ვკითხე თუ რა იყო ეს. მან კი მიპასუხა, ეს ჩემი როლია მერაბ. მას აბსოლუტურად ყველაფერი ზუსტად ჰქონდა გააზრებული. მაგალითად კახი კავსაძესთან როლზე მუშაობა სულ ამით იწყება, რომ ის ყვირის და ერთამბავშია. ამბობს, რომ არაფერი არ გამოვა, არა, გამანებეთ თავი და ა.შ.  ანდა მომეცით ორმოცი დღე. ეს დღეები მჭირდება, რომ ყველაფერი გავიაზრო  და ეს ორმოცი დღე გახრჩობს, ყოველ დღე გელაპარაკება. დეტალურად გესაუბრება როლზე. იქვე გაითამაშებს რაღაცეებს და ორმოცი დღის შემდეგ ამბობს, ახლა მე მზად ვარ...  ყველას თავისი მეთოდი აქვს. მაგალითად, ზურაბ ქაფიანიძე ძალიან გულწრფელი მსახიობი იყო, მაგრამ როცა რაღაც არ შეეძლო, კატეგორიული წინააღმდეგი იყო ამის გაკეთების. თუ რეჟისორს ეს მაინც გჭირდება, უნდა მოუძებნო და შეუქმნა ისეთი პირობა, რომ მან ეს შეძლოს და თავისი თავი გაამჟღავნოს. რეჟისორი ვალდებულია მონახოს ბევრი გზა. ნინელისთან ეს საერთოდ არ დამჭირვებია. მან ყველაზე რთული სცენა პირდაპირ გააკეთა. დოდო აბაშიძე ძალიან მეწინააღმდეგებოდა ბევრ შემთხვევაში. რაღაცეებზე ამბობდა, ეს ჩემს ბუნებაში არ არის, მე ამას ვერ შევძლებო. ბოლოს გააკეთა და საოცრად გააკეთა,  მაგრამ ყველაფერი იწყება იმით, რომ შენ ვიღაცაში პოულობ იმას, რაც შესაძლებელია მასში იყოს.

 

-არსებობს თუ არა ადამიანი, ვინც განსაკუთრებული როლი ითამაშა თქვენი, როგორც პიროვნების ჩამოყალიბებაში?  

 -კი რა თქმა უნდა, ეს იყო დედა. მე ძალიან ხშირად ვიხსენებ ერთ ეპიზოდს, რომელიც დამამახსოვრდა სამუდამოდ. მეორე კლასში ვარ და ჩემს კლასს ერქვა სტალინის ოთახი. სულ ბელადების ფოტოები ეკიდა  - ბერია, სტალინი, მოლოტოვი. რა ვიცი ყველა, ვინც იყო. მოკლედ ერთხელ მოგვცეს დავალება, უნდა დაგვეწერა ლექსი.  ჩვენ ყველამ ლექსი დავწერეთ ისე, როგორც ჩვენი პოეტები წერდნენ სტალინზე და ბერიაზე.  მეც ბერიაზე დავწერე ლექსი. ამ დროს მამაჩემი უკვე გადასახლებულია, ძალიან ამაყი მოვედი სახლში. დედა გვიან დაბრუნდა, ორ სამსახურში მუშაობდა, კონსერვატორიასა და თეატრში. მე უკვე ვიწექი, ის ჩამომიჯდა, მომეფერა, მე კიდევ ვახარე, ლექსი დავწერე-თქო. აბა, მითხარიო და და ლექსის შემდეგ დუმილი იყო... მერე დედამ მითხრა, აღარ გავიგო ოდესმე რომ ლექსი დაწეროო...

 

-როგორ შეაფასებთ დღევანდელ ქართულ კინოს ?

-ვფიქრობ, რამდენიმე საინტერესო ფილმი არის, მაგრამ ერთნაირი დამოკიდებულებაა ყველაფრის მიმართ, ვფიქრობ ეროვნული მუხტი ცოტა დაიკარგა, შეიძლება იმიტომ რომ ბევრი ჩვენი რეჟისორი უცხოეთშია ნასწავლი, მეჩვენება რომ ერთნაირია კინო და უბედურებას ძალიან სწორხაზოვნად ხედავს. მრავალფეროვნება, რის გარეშეც კინო კულტურა არ არსებობს, დაკარგულია ჯერჯერობით.

 

მომზადდა სასწავლო კურსისახალი ამბების ჟურნალისტიკის" ფარგლებში (პედ. დალი ოსეფაშვილი)

მასალების გამოყენების პირობები!
კომენტარები

სტატია ნანახია: 2858 მომხმარებლის მიერ

პარტნიორები
ღონისძიებების კალენდარი
ინტერაქტივი
ვისთან შეხვედრა გსურთ მულტიმედია ცენტრში?
  • ცნობილ ჟურნალისტთან
  • ცნობილ მწერალთან
  • ცნობილ პოლიტიკოსთან
  • სხვა
10013შეფასებაAjax Loader
მსოფლიო მედია
სიახლეების გამოწერა